Ο Σύνδεσμος Α.Σ.Α.Ν Πιερίας στις εκδηλώσεις για τα 101 έτη απο γενοκτονία Ποντιακού Ελληνισμού

Ο Σύνδεσμος Α.Σ.Α.Ν Πιερίας  στις εκδηλώσεις για τα 101 έτη απο γενοκτονία Ποντιακού Ελληνισμού
Τελευταία ενημέρωση 29/05/2020

 Το Διοικητικό Συμβούλιο  του Συνδέσμου μας συμμετείχε   στις εκδηλώσεις τις Αντιπεριφεριας  Π.Ε  Πιερίας για τα 101 έτη  από την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Παρουσία και του εκπροσώπου της κυβέρνησης,  Υφυπουργού  κ. Γεωργαντά  των Δημοτικών Αρχών και Βουλευτών  του τόπου. 

    Η  ομιλήτρια Νόπη Βαρυτιμιδου  ανέφερε :
Πέρασαν εκατόν ένα χρόνια από την περίοδο της καταστροφής, της γενοκτονίας, του ξεριζωμού και της προσφυγιάς. Έως σήμερα, δεν τόλμησε η Πολιτεία και το πολιτικό σύστημα να δει  κατάματα την τραγωδία τού ελληνισμού.         Δεν αναδείξαμε τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν τον ελληνισμό της τρισχιλιετούς Μικρασίας στον θάνατο.
Συνεργήσαμε εγκλωβισμένοι από την Πολιτεία και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της στην απαξίωση της ιστορίας μας. Δεν τολμήσαμε να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη. Μόνο εκδηλώσεις μνημοσύνων τελούσαμε και τελούμε. Οι νεκροί μας δεν έχουν ανάγκη από ένα απλό μνημόσυνο και μόνο, το οποίο πραγματοποιούμε όπως οφείλουμε για την ανάπαυση των ψυχών των αγαπημένων μας προγόνων αλλά και από έναν διαρκή αγώνα διεκδίκησης της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας.
Η επίσημη Πολιτεία μέχρι σήμερα δείχνει δυστυχώς ότι δεν έχει κανένα λόγο να δραστηριοποιηθεί προκειμένου να μη δυσαρεστήσει τους γείτονές μας.                       Σε αυτό το θλιβερό και θολό τοπίο οι κραυγές των άφωνων νεκρών μας περιμένουν να ξυπνήσουμε, να μην τους ξεχάσουμε.
Η μνήμη δεν είναι παρελθόν. Είναι θεμέλιο της ζωής μας. Η άλωση της μνήμης είναι το τελευταίο στάδιο της εθνικής επιβίωσής μας, είναι ένα βήμα πριν την εθνική αυτοκτονία.    Έχουμε υποχρέωση να διατηρούμε τη μνήμη, για να μπορούμε να θυμόμαστε, να στοχαζόμαστε και να συγχωρούμε όταν υπάρξει ειλικρινής μετάνοια.
ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ.
Η μνήμη δεν δολοφονείται. «Πιο οδυνηρή κι από την μεγαλύτερη τραγωδία», μας συμβουλεύει ο μεγάλος πολιτικός της αλύτρωτης Κύπρου, Βάσος Λυσαρίδης, είναι «η απάθεια στην αντιμετώπισή της. Και πιο εξευτελιστική θα ήταν η τυχόν αδράνεια των παθόντων και των επιγόνων. Έχουμε χρέος απέναντι στους νεκρούς μας να ορκιστούμε ότι δεν θα ξεχάσουμε τις κραυγές των νηπίων, τους ρόγχους των απαγχονισθέντων, τις πατημασιές των πεταλωμένων, το περήφανο βλέμμα του αδούλωτου Πόντιου, τις ρίζες που αρνούνται να πεθάνουν».
Μέσα σε χαλάσματα, κάτω από πέτρες, καταπλακωμένες από γκρεμισμένους τρούλους και πάνω από κομματιασμένες άγιες τράπεζες θα ηχούν για πάντα οι κραυγές εκείνων που κατακρεουργήθηκαν σε χώρους προσευχής και κατάνυξης. Που πέθαναν μέσα και γύρω από τα μοναστήρια τού Πόντου. Εκεί όπου οι σταυροί έγιναν δολοφονικά όργανα, οι εικόνες έγιναν προσανάμματα, τα καντήλια έγιναν θρύψαλα και οι επιτάφιοι έγιναν σαμάρια σε ζώα. Εκεί όπου τα πατώματα, τα προαύλια, οι νάρθηκες και τα ιερά πλημμύρισαν με αίμα και συντελέστηκαν κάθε είδους αίσχη. Κραυγές μικρών παιδιών, νεαρών γυναικών, σεβάσμιων γερόντων, κραυγές αθώων.
Η τεκμηριωμένη ανάδειξη των πραγματικών γεγονότων είναι δυνατόν να οδηγήσει σε αλληλοκατανόηση εφόσον υπάρχει αποδοχή των εγκλημάτων και διορθωτικά μέτρα. Η συγχώρεση είναι αρετή. Όμως προϋποθέτει τη μετάνοια του εγκληματία και των επιγόνων, την αναγνώριση του εγκλήματος και τα διορθωτικά εφικτά μέτρα για μετρίαση του μεγέθους των εγκληματικών πράξεων. Γιατί οι δολοφονηθέντες αρνούνται να ενταφιαστούν. Αν ξεχάσουμε την Αμισό, τη Σάντα, την Αμάσεια, την πολύπαθη Πάφρα και την Σαμψούντα, θα έχουμε ενταφιάσει την αξιοπρέπεια μας. Δεν θέλουμε ν’ αρμενίζουμε στη χαμένη Ποντιακή Ιθάκη και να ξεγράψουμε καινούριες πατρίδες. Πάνω απ’ όλα θα μας κυνηγάει το Αγροτσάλ η Κούνακα με τις 26 γυναίκες και νεάνιδες, οι οποίες για να αποφύγουν την ατίμωση των Νεότουρκων έρριψαν εαυτές εις τινα ποταμόν παρά το χωρίον Γέφυρα και παρά τας προσπαθείας των κατοίκων επνίγησαν.
ΟΙ ΝΕΟΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.
Θα μας κυνηγούν ο Ακριτίδης, ο Καπετανίδης, ο Κωφίδης και οι άλλοι ήρωες του Πόντου που θυσιάστηκαν για την τρισχιλιετή πατρίδα. Θα μας κυνηγάει η Σάντα και το Μπεϊλάν κι οι Ποντιακοί βράχοι με τα σπασμένα κεφάλια των μικρών παιδιών. Αδιανόητο να παραμείνει στα αρχεία της ιστορίας η γενοκτονία των Ποντίων και να προβάλλονται ως φίλοι οι σφαγείς τού Ελληνισμού.
 
Απέναντι στα κέντρα άρνησης της γενοκτονίας, θα πρέπει με τεκμηριωμένα επιστημονικά εφόδια να διεκδικήσουμε το πέρασμα της ελληνοκεντρικής αντίληψης της Ιστορίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ώστε να έχουν λόγο μαζί με τα άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα και οι περιοχές της Καππαδοκίας, της Ιωνίας, του Πόντου, της Κύπρου, της Ρωσίας, του ευρύτερου βαλκανικού χώρου στον κοινό Οικουμενικό Ελληνισμό.
Εκατό και πλέον χρόνια συνειδητής προσβολής της μνήμης, προβολής αλλά και προπαγάνδας της κατασκευασμένης ιστορίας των μοντέρνων αναθεωρητών, είναι πάρα πολλά. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια αναβολής. Ήρθε η ώρα που πρέπει να σκύψουμε με προσοχή πάνω στα κεφάλαια της ελληνικής ιστορίας που μπήκαν στα χρονοντούλαπα της λήθης.
Ιδιαίτερα οι  νέοι οφείλουν  να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση του Πόντου. Μακριά από κομματικές παρατάξεις, από παρασυναγωγές και κυκλώματα, μακριά από φθαρμένους και επικίνδυνους μηχανισμούς. Έχουν τη δύναμη στα χέρια τους και πεντακάθαρο μυαλό. Μόνο με τη δική τους ουσιαστική γνώση, τη δυναμική συμμετοχή τους σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια γενοκτονιών και παγκόσμια πολιτικά φόρουμ Ολοκαυτωμάτων, θα μπορέσουμε όχι μόνο να μεταφέρουμε το αίτημα της αναγνώρισης στα εξειδικευμένα κέντρα αποφάσεων αλλά και να φτάσει στα αυτιά των ισχυρών της γης ο γοερός θρήνος των 353.000 άταφων στην πλειοψηφία νεκρών μας.
Μετά την Θεια Λειτουργία και  Δοξολογία υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των 353 000 Ποντίων   ακολούθησε  κατάθεση στεφάνων. Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβούλιο  του Συνδέσμου στεφάνι κατάθεσε ο Γενικός Γραμματέας, Γεωργιάδης Γεώργιος.
 
Για το Δ.Σ του Συνδέσμου
                                Ο Πρόεδρος                                                                                   Ο Γραμματέας
                   Αδαμόπουλος Δημήτριος                                                                  Γεωργιάδης Γεώργιος