Η 77 επέτειος της Μάχης των Αθηνών το 1944 του Ν ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΗ Ταξίαρχου Χωροφυλακής ε.α.

Η 77 επέτειος της Μάχης των Αθηνών το 1944 του Ν ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΗ Ταξίαρχου Χωροφυλακής  ε.α.
Τελευταία ενημέρωση 15/12/2021

 ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ 2021

 
Η 77Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Του Νικολάου Κουτρουμπή
Ταξιάρχου Χωροφυλακής ε.α.
 
Υπό τους περιορισμούς της Πανδημίας και στο πνεύμα των 200 Χρόνων από την Παλιγγενεσία, στις 5 Δεκεμβρίου 2021στον Ι.Ν. του Αγίου Γεωργίου του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, τελέσθηκε, από το Σύνδεσμο Αποστράτων Αστυνομικών Αθηνών, το ετήσιο μνημόσυνο και τιμήθηκε η Νίκη της Δημοκρατίας, στη μάχη των Αθηνών το Δεκέμβριο του 1944.
Τιμή σ΄εκείνους όπου στη ζωή τους ώρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες ποτέ από το χρέος μη κινούντες…
 
ΑΡΧΗΓΕ,ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΤΑΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
 Ήταν το  βράδυ  της 3ης Δεκεμβρίου, 1944, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου,  Πρωθυπουργός της Ελλάδος, υπό το βάρος των γεγονότων,  που είχαν διαδραματισθεί στην Πλατεία Συντάγματος την ίδια ημέρα και εν όψει των αιματηρών γεγονότων που προοιωνίζονταν, από την ανταρσία του ΕΛΑΣ, κάλεσε εσπευσμένως τον Αρχηγό της Χωροφυλακής Συνταγματάρχη  Αργύρη Παπαργύρη, στο Ξενοδοχείο « Μεγάλη Βρετανία» και ενώπιον,  και των υπουργών  Εσωτερικών  και Στρατιωτικών, του  ανέθεσε τη μεγάλη ευθύνη, σε στιγμές κρίσιμες για την πατρίδα, της αντιμετώπισης της κομμουνιστικής λαίλαπας, που απειλούσε, όχι μόνο τη δημοκρατία και την ελευθερία, αλλά και αυτή την ακεραιότητα του Ελληνικού Κράτους. 
Κεραυνός εν αιθρία;  Μπορούσε να εκληφθεί και έτσι. Αφού πριν από λίγες ημέρες, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ενδίδοντας στις συκοφαντίες και στις κακόβουλες πιέσεις των κομμουνιστών, που μετείχαν στην Κυβέρνησή του, δημοσίως, είχε δεσμευθεί να αφοπλίσει  και να διαλύσει τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία Πόλεων, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των Αξιωματικών και Οπλιτών της Χωροφυλακής και του ίδιου του Αρχηγού. Εν πάση περιπτώσει, η στιγμή ήταν συγκλονιστική για τον Αρχηγό της Χωροφυλακής.  Διότι  στην προκειμένη περίπτωση,  επρόκειτο για τη σωτηρία της πατρίδος, που είναι ο υπέρτατος νόμος και το ύψιστο καθήκον. SALUS POPULI  SUPREMA LEX ESTO.
 Ο Αρχηγός συνειδητοποίησε αμέσως ότι η Χωροφυλακή δεν είχε άλλη επιλογή. Δεν της το επέτρεπε η ιστορία της. Το χρέος το ατομικό και συλλογικό, κυριαρχούσε στο μυαλό και στην ψυχή των ανδρών της Χωροφυλακής.Τώρα, άπαντες, Αξιωματικοί και Οπλίτες,  καλούντο, να αγνοήσουν όλες τις κατηγορίες και τις μομφές και να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων. Να υπερβούν κάθε δικαιολογημένη δυσαρέσκεια και να  φροντίσουν εκ των ενόντων, να ανασυνταχθούν και να αναπληρώσουν τις τρομερές ελλείψεις σε οπλισμό και μέσα,  επιστρατεύοντας  την ψυχή τους και τα κορμιά τους.
Έτσι οι  δυνάμεις  της Χωροφυλακής, σε όλη την Αθήνα, τέθηκαν, αμέσως,  σε κατάσταση πολεμικής  ετοιμότητας, με επικεφαλής τον ίδιο το Αρχηγό, ο ποίος το πρωί της 4ης Δεκεμβρίου, σε ένδειξη δυνάμεως και αποφασιστικότητας, επικεφαλής φάλαγγας, Αξιωματικών και Οπλιτών, με πλήρη πολεμική εξάρτηση, παρέλασε, δια μέσου των κεντρικών οδών των Αθηνών, Προκαλώντας τον ενθουσιασμό των κατοίκων και αναπτερώνοντας το ηθικό τους.
 Την  επομένη  5 Δεκεμβρίου, μιλώντας προς τους Αξιωματικούς και οπλίτες, του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, τους είπε απερίφραστα:" Αν  περάσουν  από του Μακρυγιάννη προς το Σύνταγμα, το πάν εχάθη. Από την άμυνά σας εξαρτάται η σωτηρία της Ελλάδος" Και η απάντηση ήλθε αυθόρμητα με μια φωνή: ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!! 
Τις προηγούμενες ημέρες, οι Ελασίτες με συντονισμένες ενέργειες, είχαν εξουδετερώσει τις περιφερειακές υπηρεσίες της Χωροφυλακής και είχαν αλώσει πολλά από τα Αστυνομικά Τμήματα της Αστυνομίας Πόλεων. Ο κλοιός προς το κέντρο της Αθήνας  στένευε  κα ο ΕΛΑΣ ετοιμαζόταν για το τελικό κτύπημα στο κέντρο της Αθήνας.
Την 6η Δεκεμβρίου υπήρξε γενικευμένη επίθεση των ΕΛΑΣιτών εναντίων  όλων των φρουρών των Αθηνών, της Χωροφυλακής, της Αστυνομίας Πόλεων, των Χιτών του Γρίβα κλπ. εθνικών δυνάμεων, πολλές από τις οποίες μετά από σκληρό αγώνα και με πολλές θυσίες, καταβλήθηκαν. 
Από πλευράς Χωροφυλακής, έμειναν απόρθητα τα δύο προπύργια. Η Σχολές Χωροφυλακής επί της Λεωφόρου Μεσογείων και  το θρυλικό Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, που ήταν η Πύλη εισόδου στην Πλατεία Συντάγματος. Αυτά δεν έπεσαν ποτέ.
Στο Μακρυγιάννη,  88 Αξιωματικοί   και  429  Οπλίτες της   Χωροφυλακής, και 12 εθελοντές, Αξιωματικοί και Υπαξιωματικοί  του  Στρατού, ανέλαβαν την ευθύνη να ανακόψουν την προέλαση των Ελασιτών και να ανατρέψουν τα σχέδιά τους. Και  το έπραξαν, αγωνιζόμενοι   όλοι  με ελευθέρα βούληση. Πιστοί στο πνεύμα  των Θερμοπυλών. 
Έτσι ο εχθρός  δεν  πέρασε  την  πρώτη ημέρα. Δεν  πέρασε  την  δεύτερη, την  τρίτη, την  τέταρτη. Δεν πέρασε  ποτέ και την 13η ετράπη εις φυγήν κατησχυμένος, υπό το  βάρος της προδοσίας και των αποτρόπαιων εγκλημάτων του. Οι εθνικές δυνάμεις υποστηριζόμενες από τις συμμαχικές ανέκαμψαν. Η Αθήνα σώθηκε. Η δημοκρατία νίκησε. Η Χωροφυλακή, τίμησε την προσταγή της πατρίδος, που εκφράσθηκε δια του Πρωθυπουργού της νομίμου Κυβερνήσεως και έγραψε μία ακόμη σελίδα δόξας  στην Ιστορία της.
Η Πατρίς ευγνωμονούσα, ανεγνώρισε την προσφορά των υπερασπιστών του Μακρυγιάννη και τίμησε δεόντως και το Σώμα της Χωροφυλακής και τους ηρωικούς νεκρούς του. 
 
Στο ερώτημα γιατί το ΚΚΕ  τα έκανε όλα αυτά; Την απάντηση έχει δώσει με περισσό θράσος και ποταπότητα, μετά τη συντριβή των Συμμοριτών στο Γράμμο και το Βίτσι, το 1949, ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Ν.Ζαχαριάδης:  Διότι αυτό μας επέβαλλε  το κομμουνιστικό – διεθνιστικό μας καθήκον». Τόσο απλά, τόσο κυνικά. Ο καθένας μπορεί βγάλει τα συμπεράσματά του!! 
Παρά ταύτα, η Πολιτεία αποσκοπούσα στην αποκατάσταση της ενότητας του Ελληνικού Λαού και της Ελληνικής Κοινωνίας, έκαμε το μεγάλο άλμα με νομοθετικές πράξεις, απήλλαξε όλα τα στελέχη του ΚΚΕ, από τις συνέπειες των ποινών που τους είχαν επιβληθεί για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει ως μέλη κομμουνιστικών οργανώσεων στη δεκαετία της δεκαετίας του 1940, για να τους δώσει την ευκαιρία να επανενταχθούν στο πολιτικό σύστημα της χώρας χωρίς κανένα εμπόδιο και πολλά άλλα. Πρέπει όμως να καταλάβουν ορισμένοι, αμετανόητοι ότι με τη ρύθμιση αυτή δεν παραγράφονται και δεν εξαλείφονται τα εγκλήματα. Αυτά έγιναν. Οι αλλαγές αποτελούν πλάσμα του νόμου και έγιναν για συγκεκριμένους εθνικής σημασίας σκοπούς.
Πρέπει δε ακόμη να επισημανθεί ότι σήμερα, 77 χρόνια μετά, όλα έχουν αλλάξει.  Στο διάστημα αυτό, έτρεξε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Η Ελλάδα διεσώθη από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό και με πολλούς κόπους και ταλαιπωρίες, οικοδόμησε τη νέα κοινωνία και το νέο κράτος, βασισμένο στις δημοκρατικές και φιλελεύθερες αξίες και αρχές. Μια κοινωνία ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών, που ο καθένας συλλογιέται και εκφράζεται ελεύθερα. 
Όλα αλλάξανε. Ο Μαρξισμός- Λενινισμός-Σταλινισμός, ως θεωρία και πράξη κατέρρευσαν και εξαφανίσθηκαν. Δεν υπάρχει πλέον Σοβιετική Ένωση και 3η Διεθνής. 
Σήμερα ένα πρέπει να είναι το μέλημα όλων, ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Η επιβίωση και η προκοπή της Ελλάδος, και η ευημερία του Ελληνικού Λαού. Και επειδή τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και οι κίνδυνοι που μας περιβάλλουν και μας απειλούν είναι πολλά. Στις προκλήσεις αυτές οφείλουμε να απαντήσουμε ενωμένοι και αποφασιστικοί.
Με την ευκαιρία του εορτασμού των 200 χρόνων από την παλιγγενεσία του Έθνους μας, η έγνοια μας και οι στοχασμοί μας πρέπει να αφορούν στο μέλλον. Η Ελλάδα αποδεικνύεται με βάση και τα πεπραγμένα της τα 200 χρόνια ελευθέρου βίου, ότι έχει τη δυνατότητα να βγει μπροστά να ατενίσει ψηλότερα. Τώρα έχει έλθει η ώρα να ηχήσουν οι σάλπιγγες, οι  καμπάνες οι βροντερές να δονήσουν σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα. οι φοβερές σημαίες να ξεδιπλωθούν στον αέρα». Που λέει ο Ποιητής. Το Έθνος να αφυπνισθεί. 
Να σπεύσουμε όλοι, υπήκοντες στο Πνευματικό Εμβατήριο-κάλεσμα, του ʼγγελου Σικελιανού, που απευθύνεται προς όλους, μηδενός εξαιρουμένου, να βοηθήσουμε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα… διότι όπως λέει, δε βολεί μονάχος του να ανέβη ο ήλιος… Και ο κόσμος έχει ανάγκη τον Ήλιο της Ελλάδος!!!
Αυτό είναι και  το μήνυμα που πρέπει να εισπράξουμε από τη θυσία των αγωνιστών του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, για το μέλλον.
Αν αυτό πράξομε, θα είναι και το καλύτερο μνημόσυνο στην αιωνία τους μνήμη.